Bu 50 model bir Citroen 2CV. Namıdiğer Deux Chevaux.
İkinci Dünya Savaşı sonrası Fransası'nın en sevilen otomobiliydi.
Hava soğutmalı çift silindirli motoru tam...
...dokuz beygir gücünde.
Ama araba sadece 500 kilo.
Son sürati saatte 65 kilometre ve bu hıza 42,4 saniyede...
Aman, bir dakika de gitsin!
Hayda!
1953'e kadar araba sadece bu tatlı gri renkte imal edilmiş.
Dönemin Fransa yollarının hali yüzünden
arabanın tasarım hedeflerinden biri, sürülmüş bir tarlayı
koltuktaki bir sepet yumurta kırılmadan aşabilmesiymiş.
Seviyorum çünkü tam Fransız tarzı.
Bugün Fransız günü olsun istiyorum.
- Alo? - Alo, Gad?
Evet?
Ben dostun Jerry Seinfeld, Amerikalı komedyen.
- Benim Amerikan komedyenim. Nasılsın? - Gayet iyiyim.
Kahve içmek ister misin?
- Harika olur. - Hemen geliyorum.
Ben Jerry Seinfeld. Programımızın adı Comedians in Cars Getting Coffee.
Bugünkü konuğum Gad Elmaleh.
Arı Filmi'ndeki karakterimi
Fransızca seslendirmişti.
Kendisi Amerikan tarzı stand-up komediyi Fransa'ya taşıyan kişi.
Fas doğumlu. Şu an Paris'te yaşıyor.
Ona Fransa'nın Seinfeld'i diyenler olmuş.
O kadar iyi midir bilmem ama kendisi en sevdiğim komedyenlerden.
Ne zaman görüşsek beni güldürüyor.
Biliyor musun, Amerika'da ilk defa İngilizce bir şey yapacağım.
İngilizceni daima gayet iyi bulmuşumdur.
Ben de senin Fransızcanı daima
çok kötü bulmuşumdur.
Küçük atkını unutma.
Bugün her şeyi sana göre ayarladım.
Fransız erkeği ile Fransız arabasını bir araya getirdim.
Burayı seviyorum.
Ama Paris'le aralarında pek fark görmüyorum.
Şöyle bir fark var: Buradaki ruh hali şudur:
"Çok işim var. Hepsini halletmek zorundayım."
Paris'teyse şöyle düşünürler:
"Ne yapayım da kendimi arzu ettiğim gibi hissedebileyim?"
- Sanmıyorum. - Öyle mi?
"Benim hissettiklerim, benim duygularım" konusu Amerikalılar için çok daha önemli.
"Benim algılama tarzım, benim fert olarak bakışım,
benim görüşlerim." Ama sen, arkadaşım...
Bence bu mesele...
Birçok eski Fransız filminde bu arabadan var.
Her Fransız filminde rahibeler bundan kullanıyor.
Çünkü çok pratik.
Rahibesin. Şatafatla işin olmaz.
- Ayna yok. Zira... - Rahibelere gerekmez.
Rahibeler ruj kullanmaz.
"Çünkü onlar Tanrı'yla evli" derler miydi sana?
- Evet. - Ne düşünürdün?
İngilizcem iyi olmadığından "Onlar Gad'la evli"
dediklerini sanırdım.
Ve korkardım. Çünkü daha beş yaşındaydım.
- Beş mi? - Fas'tayken.
Ya Fransız değil de Fas otomobili isteseydin?
Deve getirtirdim.
Irkçılığın kıyısında bir espri.
Bunu kullanırken şeye yakın durmalısın...
Böyle daha iyi.
- İşte Fransız tarzı şoförlük! - Evet.
- Atkın var mı? - Takmam gerek, değil mi?
Fransız görünürüz.
Benim için normal bir şey. Her gün takıyorum.
Sence Fransız görünmek mi bu?
- Evet. - Evet.
Kullanması kolay mı?
Evet, şahane bir araba.
Ne gülüyorsun?
Çünkü...
Ben çocukken babam...
Benzin kalmayınca ne dersiniz?
- Benzin bitti. - Benzin bitti.
Hemen benzinliğin yolunu tutmazdı.
Son ana kadar beklemeye çalışırdı, bahse girmiş falan gibi.
Benzin alacak parası vardı ama almazdı.
Benzin ikazı yanınca
ailemiz üç gün diken üstünde otururdu.
Çılgın bir araba.
NEW YORK'TA BİSİKLET BAĞLAMA DEMİRİ (ŞEKİL AYNI!)
Bir dakika.
Papa! Papa! Benzin bitti!
BİR TANE DAHA!
Patates kızartması yeriz demiştim.
Olur.
Belçika usulü otantik pommes frites!
Ben Fransız icadı sanıyordum.
Patates kızartması Belçika icadıdır.
Peki adı niye öyle?
Bilmem.
POMMES FRITES KIZARTMASYON
BÜYÜK BOY 6,25 DOLAR
Alerjiniz var mı beyler?
Hiçbir kızartmayı yiyemiyorum.
Patatesle aram iyi değil.
Mango ister misiniz?
Tatlı mango chutney'i. Ücretsiz numune var.
Fragman yani. Yakında ağızlarda!
- Yakında ağızlarda. - Ağızlarda.
Vay be! Bu...
Benimki hemen geliyor ama gene de şunu yapacağım.
İşte kızartma.
Sabredemiyorsun çünkü dışarı fırlamış.
- Bu sos şahane. - Evet.
En sevilenlerden biri.
- En sevilen değil yani. - Şahane.
Fransız usulü olduğu zannıyla bazı şeyler icat etmişsiniz.
Örnek ver.
Los Angeles'taki evimde tadilat yaptırıyordum.
Adam gelip şöyle dedi:
"Bence yapmamız gereken, Fransız kapısı takmak."
Fransız kapısı.
Sonra o kapılara baktım ama
Fransa'da hayatım boyunca öyle kapı görmemiştim.
Kapı gibi açıp dışarı çıktığın bir pencere.
- Ve Fransız görünüyorsun. - Fransız.
Bonjour.
Evet.
Amerikan kapısıysa: "Selam beyler!"
Evet.
- Bu ne? Ne içiyorsun? - Frappuçino.
İğrenç!
Hep onu mu içersin? Miktarı çok fazla.
Evet. Aşırı şekerli.
Yanında da şundan yersen
sonbahara kalmaz, ölürsün.
Niye ondan aldın?
Kararımdan anında pişman oldum.
- Neyse, memnun oldum. - Evet.
- İyi günler. - Evet.
"Memnun oldum" gibi güzel bir söz söylediğim halde
asıl manasını anlaması bence çok hoş.
"Konuşmamız bitti."
Adeta aranızda bir mutabakat var. Ve bunda bir ayıp yok.
Çünkü "memnun oldum" dedin.
Ötekiyse "daha konuşalım" demektir.
Evet.
Herkes bitirdi.
Mükemmeldi.
O iki jestin bir araya geldiğini hiç görmemiştim.
"Memnun oldum"a dönelim.
Sen de aynısını söylerdin.
Şöyle bir jest yapardım.
Veya şöyle.
Bu o kadar açık değil. Biri şöyle yapsa...
"Hadi uza!" anlamı çıkarmam.
Rus ismine benzedi. Hadiuzov!
- Bugün daha kahve içmedin mi? - Hayır.
- Canın istiyor mu? - Evet. Heyecanlıyım.
- Bu kahveyi bekliyorum. - Harika.
Burası East Village.
Bayıldım. Sahiden.
Siyahı çok severler. Herkes siyah giyer.
- Siyah şarttır. - Siyah?
Kimse pazar günü anne babasını aramaz.
Hiç kimse.
- Anne babalarından nefret ederler. - Sevmezler mi?
Anne babasından nefret edenlerin semti.
- Havalı... - Merhaba de.
Selam.
- Havalı bir semtmiş. - Havalı.
- Anne baba yok. - "Ben kendimi var ettim."
- Doğum günü yok. - Hiçbir şey yok.
Şükran Günü yok.
Sormaya gerek yok, Fransız olduğu belli.
- Fransız mısın? - Hayır.
- Patates kızartman var mı? - Var mı?
Yaparım size. Lafı mı olur!
Peki. Memnun oldum.
- Memnun oldum. - Memnun olduk.
Nereden anladım dersin?
- Atkıdan. - Atkı.
İnsanı çok daha nazik gösteriyor.
Benim için bir ihtiyaç.
Soğuklar sesime iyi gelmiyor.
Gad, Paris'te herkes atkı takıyor!
Hepsi sesini dert etmiyor.
Fransızlıklara devam!
BAGET
- Beğendin mi? - Evet.
Bagetini bana ver. Bagetini tutuyorum.
Bagetleri karıştırma.
Yeni programımız "Bagetini Bul"a hoş geldiniz!
Seninki hangisi?
Bu.
Ve sen kazandın!
Güzel bir gün.
Baget yemek için!
Tam bagetlik bir gün!
70'lerde yapılmış eski bir Honda.
Evet, o da başka bir program çekiyor.
Aynen!
Elleyebilir miyim?
- Sahici. Yapma sanıyordum. - Evet.
- ABD'de yapma şey yoktur. - Olmaz.
Daha fazla hava gelsin istersen şunu açabilirim.
Çok basit.
Fransızlar harika mühendislerdir.
Merde!
Tamam, tamam, kalktık!
Dün bir deliyle inanılmaz bir diyaloğum old...
Adam gelip şöyle dedi:
"Sana günaydın diyeceğim sadece.
Para istemeyeceğim.
Her gün dilencilikten falan 100 dolar kazanıyorum."
- Evet. - "Ama bugün izindeyim."
- Dilencinin bile ara vermeye ihtiyacı var. - Evet.
- Dilenmeye. - Evet.
Çünkü nihayetinde her şey iştir.
- Dilenmek bile mi? - Evet.
Amerika'da garson, tabağı almak istediğinde
"Daha üstünde çalışacak mısın?" diyor.
Evet.
Şöyle diyen birini canlandırdım:
"Hamburgerle işim bitti. Gayet de başarılı oldum."
Yemeklerimizin ne kadar kötü olduğunun göstergesi.
- Yemesi bir iş. - Emek istiyor.
Aynı kültüre mensup olmasalar da
komedyenlerin anlaşıvermesi çok ilginç.
İnanılmaz, değil mi?
İnanılmaz. Bayıldım buna.
Bana kulak vermediğinde veya...
- Arabayla uğraşıyorum. - Sevdim bun...
Stop etmesin de yolda kalmayalım.
Böyle yapıyorsun.
- Bırak artık şu bageti! - Bageti çok severim.
- Stop etti. - Bekliyordum zaten.
- Sahi mi? - Evet.
Evet.
Vay be!
Tek silindir çalışıyor.
Çift demiştin.
Teki mafiş.
Tamam.
İnmek istiyorum.
Elimden geleni yapıyorum!
Varmaya çalışıyorum!
- Sorun var. - Farkındayım.
Oui, oui, oui.
Fransız mühendisler hakkında ne demiştim?
FRANSIZ USULÜ KAVRULMUŞ KAHVE
Bonsoir. Bonsoir!
Şuna bak Jerry. Lycée Français de New York.
New York'taki Fransız okulu. Bak, şu iki şey de atkı.
- Ufağından. - Evet.
- Kahveye hasretiz. - Bana da arkadaşımınkinden.
Drive'ın Fransız versiyonunu çekmeliler, ama bu arabayla.
Evet. O arabayla Drive.
- Dört saat. - Dört saatlik.
Sırf şey çabasıyla...
Yakında. Yakında geliyor.
Jerry Seinfeld. Gad Elmaleh.
Deux Chevaux ile Drive.
Pek yakında gelemiyor.
Hayalim, bir gün buradaki bir komedi kulübüne çıkıp
10 dakikalık bir gösteri yapabilmek.
Gösterimi İngilizce yapabilmek.
Ve İngilizce konuşmama nasıl tepki verildiğini görmek.
Bilemiyorum.
Fincan tutma tarzın hoşuma gitti.
Çok seksi. Şunu kullanmıyorsun.
- Bunu niye yapmışlar? - Evet.
Parmağımızı sokalım diye.
- Ya Amerikalı ne yapar? - Evet.
- Kahvemi içiyorum.
Beyzboldan anlamam.
Senin hayatta izah etmeyeceğini de biliyorum.
Ederim.
- Maçı şöyle mi izlerler? - Evet.
Bazen gidecekmiş gibi yapıyorlar. Şöyle.
Oyuncular "Hayır, lütfen kal" diyecek sanki!
Gidecekmiş gibi kalkıp da gitmeyen adama bayılıyorum.
Sonra tekrar oturur.
- Sonra tekrar. Bir yere gideceği yoktur. - "Adam buradaydı!"
Futbolcular ve basketçiler ayrı hikâye.
Her faul düdüğünde...
- "Ne oldu?" - Öldürdün adamı, ne olacak!
"Çok masumum!"
Sadece asansörde takındığımız
bir yüz ifadesi var.
- Bu... - Asansör yüzü.
Biri binince aynen şöyle...
Kızartma. Baget.
Yumurta. Ekmek. Kahve.
Ben...
Çöp atmakla aynı mantık.
Ama zamanlama mükemmel.
Bakma. Kabalık olur.
Hesap alanların suratlarını canlandırırdık.
Göstersene.
Konuşuyorsun: "Evet, bence..."
Bir tane de benden.
Bence program çok güzel, Jerry.
Çünkü burada olmak...
- Hamburger yer misin? - Becerebilir mi?
Kâğıtta pasta ister misin?
- İki dolar. - Çok hoş.
Hoş değil.
Tertemiz.
- Lakin 2 dolar 19 sent olsaydı... - Ha, tamam.
Jerry, sen at.
Canım gene kahve çekti.
Hayır, yapamam.
Çok komikti.
İşte bu joie de vivre.
- Je ne sais quoi mı demek istedin? - Oui.
Hah şöyle!
Altyazı çevirmeni: Muhittin Yakışıklı